ลำนำส่งท้าย คืนวิวาห์ #destiny2jae

ร่างบางของยองแจหมดแรงอยู่ในอ้อมกอดของแจบอมก่อนที่คนตัวสูงจะละริมฝีปากก่อนจะเริ่มย้ายมาขบเอาที่ใบหูที่ขึ้นสีแดงไม่ต่างจากแก้มกลม ส่วนสองมือก็ทำหน้าที่สอดประสานมือหนึ่งล้วงเข้าไปในเสื้อยืดตัวโคร่งอีกมือก็ปัดผ่านไปที่ส่วนล่างผ่านกางเกงผ้ายืดที่อีกคนใส่อยู่

แจบอมออกแรงดันร่างของคนตัวเล็กให้สะโพกกลมกลึงพิงไปกับระเบียง ทำให้ยองแจคว้าคออีกคนมากอดไว้เพราะกลัวว่าตัวเองจะตกลงไปข้างล่าง

“คนบ้าถ้าผมตกลงไปจะทำอย่างไง”

“ผมไม่ปล่อยคุณตกลงไปหรอก” พูดจบก็ส่งยิ้มกระชากใจให้คนตรงหน้าก่อนจะจับคนตัวเล็กหันหน้าออกไปยังเบื้องหน้าจัดแจงท่าให้คนตัวเล็กเอามือสองข้างท้าวกับขอบระเบียงไว้

“วิวดีชะมัด” แจบอมพูดก่อนที่อีกมือล้วงเข้าไปในเสื้อยืดปัดป่ายสะกิดตุ่มไตที่ตั้งชูชันเพราะแรงอารมณ์ที่มากขึ้น ก่อนจะกระชากเสื้อยืดตัวโคร่งออกจากร่างบาง

“คนดีของผม เป็นของผมนะครับ” พูดจบอีกมือก็ดึงเอากางเกงทั้งชั้นในและชั้นนอกออกไปกองอยู่ตรงหัวเข่า

“อ๊ะ”

ยองแจสะดุ้งเมื่อลมเย็นเอื่อยๆ พัดผ่าน แจบอมไม่รอช้าพรมจูบไปตัวทั้งแผ่นหลังสลับดูดดึงสร้างรอยรักสีกุหลาบอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ สองมือก็เคล้นคลึงคลึงปลุกปั่นอารมณ์ให้ร่างบางไปด้วย

“อื้อออ” ยองแจหลุดเสียงครางแผ่วออกมา ก่อนจะหันหลังช้อนตามองคนตรงหน้าอย่างออดอ้อน

“นี่กำลังยั่วผมอยู่นะรู้ตัวไหม” แจบอมพูดก่อนจะใช้ปลายนิ้วขยี้เข้าที่ส่วนปลายของร่างบางที่มีน้ำใสออกมา

“อ๊ะ อื้ออออ แจ อ๊ะ แจบอมอ่า”

“คุณน่ารักจนผมจะอดใจไม่ไหว” พูดจบก็ละมืออีกข้างจากตุ่มไตด้านบน เร็วเท่าความคิดก็เปลี่ยนมาเค้นคลึงที่ช่องทางด้านหลังที่ปิดสนิท

แก้มก้นสองข้างถูกแยกออกจากกันก่อนแจบอมจะค่อยๆ ดันนิ้วเรียวเข้าไป

“อื้อออ อ๊ะ เจ็บ” ร่างบางของยองแจน้ำตาไหล เพียงแค่นิ้วเรียวเข้าไปก็สร้างความเจ็บให้ตนเองได้แล้ว

“ชู่ววว อย่าร้อง ผมสัญญา ผมจะไม่ทำให้คุณเจ็บ” แจบอมให้คำสัญญาก่อนจะค่อยๆ ขยับนิ้วเข้าออกเพื่อให้ร่างบางคุ้นชิน

นิ้วเรียวเริ่มขยับได้เร็วขึ้นก่อนจะขยับเข้าออกอย่างรวดเร็ว แจบอมสอดเข้าไปจนสุดก่อนจะขยับหมุนไปรอบๆ ก่อนที่นิ้วที่สองจะถูกส่งตามเข้าไป

“อ๊ะ อ๊า ตระ ตรง ตรงนั้นมัน อื้อออออออ” ยองแจครางแผ่วเมื่อนิ้วยาวเหมือนจะไปโดนจุดที่ทำให้รู้สึกดี

“ตรงนี้อย่างงั้นหรอ” จบคำก็กดย้ำๆ ตรงจุดกระสันของอีกคนก่อนจะเริ่มขยับหมุนคว้างไปรอบๆ และเริ่มงอนิ้วให้ไถขูดไปกับผนังอ่อนนุ่มด้านในที่กำลังตอดรัดเขาอย่างระรัว

“อ๊ะ แจบอม แจบอมอ่า” ร่างบางปล่อยเสียงครางหวานออกมาเมื่อนิ้วเรียวในช่องทางหลังขยับโดนจุดกระสันภายในก่อนจะปลดปล่อยออกมา

“ยะ หยุดเลย อ่ะ อึก”

แจบอมดึงนิ้วออกทันทีเมื่อคนสวยตรงหน้าปลดปล่อยออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปปาดเอาน้ำรักสีขาวขุ่นมาชโลมไปทั่วแท่งร้อนของตตนเอง

“จะ จะ ทำอะไร” ยองแจเอ่ยเสียงสั่นร่างบางทรุดลงไปในอ้อมแขนแกร่ง แต่ก็ไม่มีคำตอบนอกจากจุมพิตของร่างสูง

แจบอมค่อยๆช้อนสะโพกกลมของคนตรงหน้าขึ้นก่อนจะสอดใส่ความเป็นชายของตัวเองไปโดยไม่บอกกล่าว

“อื้ออออออออ ฮึก”

“สวบบบบบบบบบบ”

ยองแจได้แต่ครางออกมา เพียงครั้งเดียวที่แจบอมกดสะโพกคนตัวเล็กสวนมาเขาทั้งสองก็แนบสนิทเป็น “คนเดียวกัน”

“คุณโอเคไหม” ถอนริมฝีปากออกและเอ่ยถามคนที่ได้แต่จุกจนพูดไม่ออก เห็นเพียงหยดน้ำตาใสที่ปลายหางตา

“อ่า ยองแจ คุณรู้ไหมผมรอเวลานี้มานานแค่ไหน วันที่ผมจะได้เป็นเจ้าของคุณทั้งหัวใจและร่างกาย”

“คะ คนบ้า” ร่างบางเอ่ยด้วยเสียงสั่นทั้งๆ ที่เจ็บที่ช่องทางด้านหลังแต่ว่าก็รู้สึกดี รู้สึกดีจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ อยากได้ อยากได้มากกว่านี้

คิดได้อย่างนั้นก็แขนโอบรอบคอแกร่งก่อนจะกระซิบคำอ่อนหวานที่ข้างหู

“ผมก็รอเวลานี้มานานเหมือนกัน ผมรักคุณนะแจบอม แจบอมของยองแจ”

พูดจบก็ซุกหน้าเข้ากับไหล่หนา

“ยองแจรู้ไหมคุณน่ารักมากเลย แถมข้างในคุณก็รัดผมจนจะเป็นบ้าแล้ว” แจบอมพูดออกมาอย่างใจคิดก่อนจะเริ่มขยับสะโพกเข้าออก

ขืนให้มาบอกรักกันเฉยๆ ผมคงโดนรัดจนขาดแน่ๆ

((สวบ สวบ สวบ))

“อ่ะ อ่า แจบอมอ่า”

แจบอมอุ้มร่างบางขึ้นก่อนจะจับขาของคนตัวเล็กเกี่ยวรอบเอวของตัวเองไว้ก่อนจะเปิดประตูกระจกเพื่อพาคนตัวเล็กเข้าไปด้านใน

“แจบอมอ่า มะ อ่ะ อ่ะ มันลึก อ๊ะ” ร่างบางร้องบอกเมื่อแต่ละย่างก้าวของคนตัวสูงเหมือนจะทำให้ตัวตนของอีกฝ่ายเข้ามาลึกกว่าเดิม

ยิ่งร่างสูงยิ่งเดินเร็วขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกได้ ทั้งๆ ที่ปกติไม่กี่ก้าวก็ถึงเตียงนอนแล้วแต่ทำไมวันนี้มันยาวนานราวกับเดินทางไกลร่างบางได้แต่คิดในใจ

(( ตุ๊บ ))

(สวบ สวบ สวบ)

“อ๊ะ อ๊ะ แจบอมอ่า”

ทันทีที่แผ่นหลังร่างบางสัมผัสกับเตียง แจบอมก็ไม่รอช้า ร่างสูงกระแทกสะโพกเข้าออกอย่างหนักหน่วง ริมฝีปากก็ดูดดึงสลับขบกัดสร้างรอยแสดงความเป็นเจ้าของทั่วเนินออกบาง อีกมือนึงก็ขยับรูดรั้งส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กสอดรับกับแรงกระแทกสะโพก

“อ่ะ อื้อ แจบอมอ่า อ๊ะ อ๊ะ อ่า”

สองร่างแลกจุมพิตดูดดื่มไม่ต่างกับการเติมเชื้อไฟแห่งราคะ ทุกครั้งที่อีกคนสอดใส่อีกคนก็ขยับสะโพกรับ ช่องทางรักของคนตัวเล็กตอดรัดราวกับแสดงความเป็นเจ้าของ ต่างฝ่ายต่างขยับเข้าหากันอย่างเร้าร้อน ความร้อนลุ่มนี้ดั่งไฟราคะที่หลอมละลายทั้งร่างกายและหัวใจเป็นหนึ่งเดียว สะโพกสอบขยับเข้าหาแรงกระแทกจากร่างสูงครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับรอคอยช่วงเวลาแห่งความสุขเหล่านี้มานานแสนนาน

“จะ อ๊ะ แจบอมอ่า จะไม่ ฮื้อออออออออออออออออออ”

ไม่ทันพูดจบร่างบางของยองแจก็ปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง อิมแจบอมลอบยิ้มมุมปากก่อนจะกดสะโพกเน้นๆ อีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางของยองแจ

“อื้ออออออออ” ความอุ่นร้อนที่ถูกส่งเข้ามาในช่องทางด้านหลังส่งผลให้ร่างบางครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ส่วนหนึ่งก็ไหลย้อนออกมาตามเรียวขาขาว ไม่รอช้าร่างสูงก้มลงไปด้านล่างก่อนจะใช้ลิ้นเรียวกวาดเอาคราบขาวเข้าไป ในโพรงปากเหมือนการทำความสะอาดร่างกายให้ตัวเล็กที่นอนหมดแรงอยู่

“อ่ะ แจบอมอ่า ทำอะ อะ อะไร” ยองแจได้แต่ถามหน้าแดงก่อนจะได้รับรอยยิ้มของคนตัวสูงเป็นคำตอบ

ยังไม่จบนะ กลับไปอ่านต่อกันได้ที่เดิม CLICK

#destiny2jae

Third :3 #ฟิคจทจ

"แจ็คสันจะทำอะไร" ยองแจเอ่ยถามเมื่อมือหยาบเริ่มเค้นคลึงไปทั่วเนินอกและบดขยี้อยู่ที่ตุ่มไตของตนเองอย่ารุนแรง

"ของเคยๆ คงไม่ต้องถามหลอกมั้งยองแจ่อา" พูดจบก็ใช้ท่อนแขนแกร่งตวัดรอบเอวก่อนจะกระตุกเชือกที่รัดร่างบางอยู่ทำให้อีกคนขึ้นมาอยู่บนอก ก่อนจะพลิกให้อีกคนลงไปอยู่ด้านล่างอย่างรวดเร็ว

"เรามาเริ่มเล่นอะไรสนุกๆ กันดีกว่า" พูดจบก็ไม่รอช้าส่งริมฝีปากร้อนแนบชิดอย่างจาบจ้วง เเละเริ่มบดเบียดอย่างคนเชี่ยวชาญและค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามความต้องการที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมาก

ยองแจได้แต่ส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอก่อนที่จะเอื้อมมือไปรูดรั้งแกนกายของตัวเองเมื่อรู้สึกถึงความปรารถนาของตนเองที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา

"ไม่เอาน่าเด็กน้อย มีหน้าที่อยู่เฉยๆ ก็อยู่เฉยๆ ไป" เจบีเอ่ยก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าบนเบาะข้างคนขับก่อนจะหยิบเชือกเส้นยาวโยนให้แจ็คสัน

"ฝากเก็บมือหน่อย พอดีขับรถอยู่ไม่ถนัดหน่ะเพื่อน" เอ่ยกับแจ็คสันก่อนจะขับรถไปตามทาง

เมื่อได้ยินความต้องการของเพื่อนแจ็คสันก็คว้าเอาเชือกเส้นนั้นมามัดมือของอีกคนไว้

ยองแจได้แต่มองอย่างขัดใจก่อนจะโถามตัวเข้าหาแจ็คสันเพื่อบดจูบอย่างเร่าร้อน ยองแจรู้ดีว่าเมื่ออารมณ์ของตัวเองถูกจุดขึ้นมาแล้วก็ไม่ง่ายเลยที่จะหายไป

"ใจเย็นนะเด็กน้อย" แจ็คสันเอ่ยก่อนจะใช้มือคว้าเข้าที่แกนกายของร่างเล็กก่อนที่อีกมือก็เอื้อมไปยังช่องทางสีหวานด้านหลัง

(( สวบ ))

"อื้อ แจ็คสันอ่าาาาาาาา"

 แจ็คสันไม่รอช้าเค้าดันนิ้วแกร่งของตัวเองเข้าไปสำรวจภายในของร่างเล็กทันทีเรียกเสียงครางหวานหูได้เป็นอย่างดี

ด้านในของคนตัวเล็กร้อนผ่าวเหมือนมีใครจุดไฟไว้ แถมช่องทางนั้นยังกระตุกถี่รัดสองนิ้วของแจ็คสันระรัวราวกับท้าทายสิ่งแปลกปลอมที่รุกล้ำเข้ามา

ร่างกายของยองแจเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อไปทั้งตัวก่อนจะหลุดเสียงครางออกมาเมื่อสองนิ้วของแจ็คสันสะกิดโดนจุดกระสันของยองแจ


"อื้อ อ่าา จะ จะ แจ็คคค แรง แรงอีก แรงกว่านี้" ร่างบางเอ่ยก่อนจะขยับสะโพกราวกับเชิญชวญอีกคน

"มันจะยั่วเกินไปแล้วนะ" แจ็คสันเอ่นก่อนจะรัวนิ้วเข้าอออกในช่องทางด้านหลัง ส่วนอีกมือนึงก็ขยับรัวเร็วสลับกับบดขยี้ส่วนปลายจนยองแจแทบจะปลดปล่อยออกมา

"อื้อ หยุดทำไม ทำต่อสิ" ยองแจบ่นเมื่ออยู่ดีๆ แจ็คสันก็ชะงักทุกอย่างก่อนยองแจจะถึงปลายทาง

"ไปง่ายก็ไม่สนุกสิ" แจ็คสันตอบก่อนจะหยิบเอาค็อกริงออกจากกระเป๋า

"อ่าา ยังไม่เเข็งมากยังใส่ได้อยู่นะเนี่ย" พูดจบก็ฟาดมือลงไปที่แกนกายของคนตรงหน้า ความเจ็บทำให้แกนกายของคนตัวเล็กอ่อนตัวลง แจ็คสันอาศัยจังหวะนี้สวมค็อกริงลงไปที่แกนกายสีหวาน

"ไอ้บ้า เล่นอะไรเนี่ย" ยองแจเอ่ยก่อนจะฟาดทั้งแขนลงไปกลางหลังแจ็คสันทั้งๆ ที่ถูกมัดอยู่

"สามสิบนาทีจับเวลา" แจ็คสันไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรก่อนจะเริ่มความหาของเล่นใหม่ในกระเป๋าในขณะที่อีกมือก็เริ่มรูดรั้งแกนกายของคนตัวเล็กให้อีกคนรู้สึกตื่นตัวอีกครั้ง


แจ็คสันเลือกหยิบไวบราเตอร์รูปร่างเล็กกระทัดรัดขึ้นมาหนึ่งอันก่อนจะหันไปปรึกษาคนที่กำลังขับรถอยู่

"อันนี้ดีไหมวะไอ้บี ฮ่าๆ ใจเย็นนะมึง" ถามจบก็แกล้วแซวเพื่อนตัวเองที่มือนึงก็จับพวงมาลัยแต่อีกมือนึงก็รูดรั้งแกนกายของตัวเองอยู่

"อันนั้นก็ได้กูเพิ่งซื้อมาใหม่ แล้วก็นะไม่ต้องมาขำเลยไอ้แจ็คเร็วๆ ด้วย มึงอ่ะ ชักช้า " เอ่ยแบบเน้นคำก่อนจะขับรถไปเรื่อยๆ

มองไปด้านหน้าเป็นไซต์งานก่อสร้าง ที่กำลังก่อสร้างรีสอร์ทในบริเวณไร่ แต่เวลานี้ก็ไม่มีคนงานแล้วเพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว

"อ่ะ อื้อออออ" ยองแจครางเสียงแผ่วเมื่ออยู่ๆ แจ็คสันก็ยัดเจ้าไวบราเตอร์ตัวจิ๋วเช้ามาในช่องทางหลังของตัวเอง

"ก่อนจะไปชมวิวก็ไปดูรีสอร์ทก่อนนะว่าถึงไหนแล้ว ว่าแต่ยองแจบังทัศนียภาพของแจ็คอยู่รู้ไหม" แจ็คสันกระซิบที่ข้างหูทั้งยังแทรกนิ้วเรียวของตัวเองเข้าไปพร้อมๆ กับของเล่นในตัวยองแจ

"อื้อ แล้วจะ อ่ะ อ่ะ ให้ทำไงหล่ะ " ยองแจเอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่นแทรกเสียงครางหวาน ไปอยู่กับไอ้บีก่อนแล้วกันนะ" พูดจบแจ็คสันก็กระชากนิ้วเรียวอก่อนจะช้อนตัวของคนตัวเล็กไปยังเบาะคนขับ 

เหมือนรู้งานเจบีชะลอรถก่อนจะหันไปรับคนตัวเล็กมาอย่างยากลำบากก่อนจะจับคนตัวเล็กนั่งหันหน้าเข้าตัวเอง 

ร่างเล็กของยองแจเหมือนจะรู้สึกถึงอะไรที่กำลังดุนดันช่องทางหลงที่ยังมีไวบราเตอร์ตัวจิ๋วอยู่ ยองแจมองตาละห้อยไปที่ข้อมือตัวเองก่อนจะเอ่ยอ้อนเสียงอ่อน

"พี่เจบี แก้เชือกให้ยองแจนะ" พูดจบก็กดจูบหนักๆที่แก้มทั้งสองของคนตรงหน้าก่อนจะกัดริมฝีปากให้พอได้รสเลือด

ส่วนเจบีก็เป็นคนที่แพ้ลูกอ้อนของยองแจตลอดก็อดไม่ได้ที่จะแก้เชือกที่รัดทั้งบตัวและมือของยองแจออก

เมื่อปลดเปลื้องพันธนาการเรียบร้อยแล้วยองแจก็ไม่รอช้ายกสองแขนของตัวเองโอบรอบคอสารถีก่อนจะยกตัวเองขึ้นและค่อยๆ ทิ้งตัวลงมาทับแกนกายของคนตรงหน้า เจบีได้แต่ลอบอมยิ้มก่อนจะเริ่มออกรถอีกครั้ง

ร่างของยองแจขยับขึ้นลงอยู่บนตัวเจบีแต่ก็ไม่ได้บดบังทัศนียภาพในการขับรถเพราะเขาก้มลงฝังหน้าเข้ากับซอกคอขบกัดจนเกิดรอยเพื่อระบายอารมณ์ที่พลุ่งพล่านแต่ไม่สามารถปลดปล่อยได้เนื่องจากค็อกริงที่แจ็คสันสวมใส่ไว้

"ต่อไปจะสนุกแล้วนะ" แจ็คสันเอ่ยขึ้นรเมื่อเห็นว่าข้างหน้าเป็นทางขรุขระที่ยังทำไม่เสร็จ แจบียกยิ้มก่อนจะเร่งความเร็วของรถขึ้น

ความเร็วของรถบวกกับพื้นผิวที่ขรุขระทำให้รถโยกไปมาอย่างหวาดเสียวแต่ก็คงไม่เท่ากับยองแจที่ตอนนี้ต้องกระเด็นกระดอนอยู่บนตัวเจบีอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อตัวลอยอยู่กลางอากาศแต่แกนกายของเจบียังไม่หลุดมาจากช่องทางด้านหลังคนตัวเล็กก็ร่วงลงมาทั้งความใหญโตของเจบีก็สร้างความเสียวซ่านให้มากพออยู่แล้วแต่นี้กับมีเจ้าไวบราเตอร์อยู่ด้วย

เมื่อเห็นอย่างนั้นแจ็คคสันก็ยกยิ้มก่อนจะหยิบเอาสายไวบราเตอร์ขึ้นมาก่อนจะกดปุ่มเปิดสวิสซ์เพื่อเริ่มการทำงานของไวบราเตอร์

"อ่ะ อื้อออออออ จะ จะ แจ็คสัน เจ เจ อื้ออออออ เจบี อ่าาาาาาา" ร่างบางครางกระเส่าแต่คนทั้งสองก็"ม่สนใจเมื่อเจบียังคงตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไปตามทางลูกระนาด ให้คนข้างบนตัวเองกระเด็นกระดอนกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนแจ็คสันก็สำรวจงานตามข้างทางแต่มือก็คอยกดเพิ่มระดับการสั่นไหวของไวบราเตอร์อย่างนึกสนุก

ใจของยองแจอยากจะกระชากเจ้าค็อกริวออกจากแกนกายของตัวเองแต่ใจก็ยังอบากสนุกอยู่ ช่างเป็นความทรมานที่แสนมีความสุขอย่างมากเลย

เจบียกสะโพกขยับตัวสวนทางกับร่างบางที่กระเด็นกระดอนไปมา จนในที่สุดร่างสูงก็ปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางสีหวานของคนตัวเล็ก


"อื้ออออออออออ" ยองแจครางลั่นเมื่อรับรู้ถึงความอุ่นร้อนที่ส่งเข้ามาด้านในก่อนจะซุกซอกคอของเจบีอย่างหมดแรง

ร่างบางที่อยากปลดปล่อยแต่ก็ปลดปล่อยไม่ได้เลยได้แต่ข่มใจตัวเองไว้


"อ่า ถึงแล้ว" เจบีเอ่ยเมื่อขับรถมาจอดที่จุดชมวิวก่อนจะเปิดประตูและพาคนตัวเล็กออกมาจากรถทั้งที่ยังไม่ถอดถอนความเป็นชายของจากช่องทางสีหวาน


"อื้ออออออออออ" ยองแจแทบจะขาดใจเมื่อแต่ละก้าวของเจบีทำให้แกนกายใหญ่โตกระแทกไวบราเตอร์ไปโดนจุดกระสันภายใน

น้ำสีขุ่นที่เจบีปล่อยไว้ก็ไหลไปตามขาของเขาและคนตัวเล็กในทุกย่างก้าวที่เดิน เรียกสายตาที่แสดงความต้องการอย่างไม่ปิดบัง

แจ็คสันเดินไปรอทั้งคู่ไม่ไกลเท่าไหร่ มองไปก็เห็นวิวสวยของภูเขาและแสงไฟระยิบระยับตามบ้านเรือนด้านร่าง

เมื่อเจบีเดินมาถึงแจ็คสันก็ตรงไปประกบปากกกับคนที่กอดคอเจบีแน่นก่อนจะกระซิบเสียงเบาที่ข้างหู

"เด็กดี เดี๋ยวจะให้รางวัลนะ" เอ่ยจบก็เอื้อมมือไปดึงค็อกริงออก 

ทันทีที่ห่วงที่รัดปลายยอดแกนกายไว้หลุดยองแจก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเลอะหน้าท้องอย่างหมดแรงก่อนจะปล่อยแขนทั้งสองข้างออกจากคอคนที่อุ้มมา แต่ก็ได้ทั้งสองประคองไม่ให้ร่วงลงไปที่พื้น

"แจ็คว่าถึงตาแจ็คแล้วแหละ" แจ็คสันยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะรับตัวยองแจแล้วพาเดินไปยังต้นไม้ใหญ่ตรงจุดชมวิว


เมื่อมาถึงต้นไม้ใหญ่ตรงจุดชมวิวแจ็คสันก็ดันร่างของยองแจจนแผ่นหลังแนบไปกับต้นไม้ใหญ่ ยองแจก็ไม่รอช้ายกขาข้างหนึ่งมาเกี่ยวไว้ที่รอบเอวแจ็คสันสองมือก็โอบรัดคอคนตรงหน้าแน่น


"อื้อออออออออออออออ แจ็ค" ยองแจร้องเสียงหลงเมื่อแจ็คสันดันตัวตนของเขาเข้ามาจนสุดในคราวเดียว

แกนกายใหญ่ของแจ็คสันหมุนคว้างเมื่อแจ็คสันควงสะโพกใส่ช่องทางอ่อนนุ่มของยองแจสร้างความอึดอัดและเสียวซ่านให้ร่างบางเป็นอย่างมาก


"โอเครใช่ไหม" แจ็คสันกระซิบข้างหูคนตัวเล็กก่อนจะใช้ปลายลิ้นร้อนไล้เลียนบนใบหูสลับแหย่เข้าออกรูหู ส่วนด้านล่างยังขยับเข้าออกด้วยความหนักหน่วงเมื่อหนึ่งใช้ประคองร่างเล็กส่วนอีกมือหนึ่งก็เอื้อมไปขยับแกนกายให้


"อ่า แจ็คคค เร็.... เร็วอีก ซี๊ดดดดดดดดด" ร่างบางได้แต่ร้องกครางเสียงหลงเมื่อความต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำสีขุ่นที่อีกคนปล่อยไว้ก็เป็นตัวช่วยขั้นดีให้กิจกามครั้งนี้ไหลลื่น

"มุมนี้สวยดีนะ" ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่อิมแจบอมถือกล้องถ่ายรูปขึ้นมา ก่อนจะหันกล้องไปยังจุดชมวิวที่มองเห็นแสงไฟจากตัวเมืองไกลๆ ก่อนจะหันกลับมายังแจ็คสันและยองแจที่กำลังยืนขยับสะโพกใส่กันอยู่


((แช๊ะ แช๊ะ แช๊ะ)) เสียงชัตเตอร์ที่ดังถี่ๆ เป็นตัวบอกอบ่างดีว่ากิจกามนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เจ้าตัวบันทึกเอาไว้

"เจบีอ่า จะถ่ายทำมะ ...อื้อ" ยองแจหันมาพูดกับอีกคนก่อนจะโดนอีกคนสวนสะโพกเข้าใส่

"นี่กะว่าจะเอาไปทำโฟโตบุ๊คไว้ดูเล่น" แจ็คสันเอ่ยก่อนจะขยับมือที่ส่วนอ่อนไหวของยองแจก่อนอีกคนจะปลดปล่อยน้ำรักออกมาอีกครั้ง เช่นเดียวกับที่แจ็คสันก็เร่งจังหวะก่อนจะปลดปล่อยตามไปอีกคน

.
.
.





ไว้จะมารีไรท์นะ ตอนนี้เครียดเรื่องบัตรหนักมาก อ่านต่อได้ที่ เด็กดี 

ถ้าไม่รบกวนจนเกินไปสามารถคอมเม้นต์หรือติด #ฟิคจทจ ในทวิตเตอร์ก็ได้นะ


รักคนอ่านนะรู้ยัง

ฮปก.คนดีคนเดิมเพิ่มเติมคือความกาม

Second : 2 #ฟิคจทจ

พิธีเฮียรอสกามอส ในภาษากรีก หมายถึง พิธีแต่งงานอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นพิธีกรรมทางจิตวิญญาณที่ไม่ได้มุ่งเน้นทางกามอารมณ์แต่เป็นพิธีกรรมซึ่งมีแนวความคิดมาจากความเชื่อในยุคโบราณที่ถือว่าเพศสัมพันธ์เป็นหนทางไปสู่พระเจ้า

 “เมื่อเจ้าเห็นพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้แล้ว ข้าจะสนองความสู่รู้ให้เจ้านะ” พูดจบยองแจก็ก้มลงใช้มือคว้าไปด้านหลังคอของแจ็คสันให้หันหน้าไปยังส่วนใหญ่โตของเจบี

ไม่ทันคัดค้านส่วนใหญ่โตของเจบีก็เข้ามาอยู่ในโพรงปากอุ่นของแจ็คสัน โดยที่มียองแจเป็นผู้ควบคุมจังหวะสอดคล้องไปกับร่างสูงขยับโยกสะโพกเข้ามาออก

ส่วนใหญ่โตของเจบีขยับเข้าออกสอดรับจังหวะจากช้า ๆ เริ่มเร็วขึ้นจนแจ็คสันถึงกับไอออกมา

ร่างสูงชะงักมองก่อนจะเอ่ยด้วยถ้อยคำที่เหมือนเป็นประโยคคำสั่ง

“จงอย่าเอื้อนเอ่ยคำใดเพื่อที่จะห้ามเพราะค่ำคืนนี้เป็นคืนของข้า แจ็คสัน”

สิ้นคำเจบีก็คว้าเอาคอของแจ็คสันขึ้นมาก่อนจะแนบริมฝีปากของตัวเองไปกับแจ็คสัน และในขณะเดียวกันยองแจก็ปลดกระดุมเสื้อและกางเกงของแจ็คสันออก

“จงปล่อยใจไปตามทางที่ควรจะเป็นเถอะแจ็คสัน” พูดจบก็สอดนิ้วเรียวเข้าไปยังช่องทางที่ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน

“โอ้ย เอาออกไป!!” แจ็คสันผละริมฝีปากออกมาจากเจบีก่อนจะหันมาตวาดยองแจทั้งน้ำตาเมื่อรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่ยองแจเอาเข้ามา

“ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอ่ยคำใดเพื่อห้ามพวกข้า” เจบีพูดก่อนจะพลักร่างของแจ็คสันลงไปกับพื้น

เหล่าเถาวัลย์ที่เคยพันร่างของแจ็คสันไว้ตอนนี้ได้คลายออกไปแล้วและเปลี่ยนสภาพเป็นดั่งเบาะและมีหญ้ามารองไว้อีกที

“ข้าจะเริ่มพิธีจริงแล้วนะ มาเริ่มกันเถอะแจ็คสันของข้า”

แจ็คสันตกใจหนักว่าเก่าเมื่อที่หลังของเจบีมีปีกงอกออกมารวมไปถึงหางของเจบีและยองแจด้วย ก่อนยองแจคว้าคอของแจ็คสันมาจูบอย่างรุ่มร้อนราวกับจะให้แจ็คสันหมดลมหายใจไปให้ได้ สัมผัสของยองแจมันช่างเร่าร้อนกว่าเจบีซะอีก

“หยุด...หยุดเถอะ..ได้โปรด” แจ็คสันเอ่ยอย่างหมดแรงก่อนจะล้มลงไปนอนแผ่อย่างหมดสภาพ

“ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้ เพราะค่ำคืนนี้ข้าต่างรอมาเนิ่นนานเหลือเกิน” เจบีเอ่ยก่อนจะจ่อเอาส่วนแข็งแกร่งของตัวเองไปถูไถอยู่ตรงช่องทางหลังของแจ็คสัน

แจ็คสันหลับตาแน่นก่อนจะปรือตาขึ้นมาดูอีกครั้ง เขารู้สึกเหมือนตัวเขาเองจะลอยได้ เมื่อตรงหน้าเขาคือเจ้ามนุษย์หางแมวที่กำลังสนุกสนานกับการใช้มือทั้งสองข้างเล่นไปตามแผงอกและเรียวลิ้นที่ขยับอยู่บนยอดอกทั้งสองข้าง

“อื้อออออออออ” แจ็คสันครางออกมาเสียงแผ่วเมื่อยองแจกัดดึงเอาหัวนมของเขาและเจบีกำลังสนุกกับการถูไถตรงช่องนั้น ก่อนจะเอานิ้วขยับเข้าออก จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม

ยองแจผละออกจากยอดอกคู่สวยก่อนจะไล้เรียวลิ้นต่ำลงมาที่หลุมกลางกายแหย่ลิ้นเข้าออกจนได้รับเสียงครางหวือ ส่วนอีกมือก็คว้าเอาส่วนอ่อนไหวของแจ็คสันขยับอย่างเนิบนาบ

“โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย” เมื่อแจ็คสันกำลังเคลิ้มเจบีก็เอาส่วนใหญ่โตของตัวเองเข้าไปยังช่องทางคับแคบของจ็คสัน

เจบียกตัวของแจ็คสันขึ้นก่อนจะจับกดสะโพกของคนด้านบนเข้าออกอย่างหนักหน่วง ความเจ็บแล่นไปทั่วเมื่อส่วนแข็งขืนของเจบีแทรกผ่านมาอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง ก่อนความเจ็บจะเปลี่ยนเป็นความวาบหวาม แจ็คสันทำสิ่งที่ไม่เชื่อว่าเขาจะทำได้กับคน เอ๊ะ หรือไม่ใช่ แต่ช่างเถอะนั่นไม่ใช่ประเด็น

แจ็คสันค่อย ๆ ยกตัวขึ้นและกดลงมายังแท่งร้อนของเจบี ขยับโยกอย่างต้องการ ปล่อยทั้งตัวและใจไปตามทางที่ควรจะเป็น

เจบีขยับแท่งร้อนเข้าออกภายในกายที่บีบรัดตัวตนของเขา สติของแจ็คสันราวกับกำลังจะหลุดลอย แต่ก็ต้องผวาอีกครั้งเมื่อยองแจจับเอาแท่งร้อนของตัวเองใส่ไปในโพรงปากอุ่นของแจ็คสัน

สองร่างของอมนุษย์และหนึ่งร่างของมนุษย์กำลังล่องลอยอยู่ในโลกส่วนตัวที่สร้างขึ้นมา แรงกระแทกอันหนักหน่วงทั้งด้านบนและด้านล่างทำเอาแจ็คสันแทบจะไต่ไปยังจุดหฤหรรษ์แต่ทั้งสองกลับหยุดลงกลางทาง

“ได้โปรด ช่วยข้าด้วยเจบี ยองแจ” แจ็คสันเอ่ยมาทั้งน้ำตาคลอหน่วยตาอยู่

“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกเจ้ามนุษย์” จบคำเจบีก็กระแทกความใหญ่โตเข้าไปและค้างอยู่อย่างนั้นก่อนจะเรียกอีกคนมาด้วย

“ยองแจได้เวลาแล้ว”

“ขอรับนายท่าน”

สิ้นเสียงรับคำสั่งยองแจก็ดึงตัวตนออกจากโพรงปากนุ่มของแจ็คสันก่อนจะเดินมาซ้อนด้านหลัง สองมือค่อยๆ แหวกก้อนเนื้อนุ่มของแจ็คสันที่มีเนื้อร้อนของเจบีคาอยู่ก่อนจะค่อย ๆ แทรกตัวตนของตัวเองลงไป

“ไม่ ไม่นะ”

แจ็คสันกรีดร้องอย่างหนักเมื่อแท่งร้อนของยองแจเข้ามาได้ก่อนจะค่อย ๆ หายใจเข้าออกช้าๆ เขารับรู้ได้ว่าช่องทางของตัวเองคงฉีกขาดแล้วแน่ ๆ แต่ความหลงใหลในราคะไม่สามารถทำให้เขาหลุดได้ คำพูดกับการกระทำช่างสวนทางเมื่อแจ็คสันค่อยๆเอื้อมมือมาจับส่วนหน้าของตัวเองรูดรั้งไปพร้อมกับแรงขยับเข้าออกของสองแท่งร้อนทางด้านหลัง

“อย่างนั้นแหละแจ็คสัน” เจบีเอ่ยก่อนจะเร่งสะโพกสลับกับยองแจ

สองขาของแจ็คสันถูกจับให้อ้ากว้างกว่าเดิมก่อนทั้งสองจะกระแทกลงมาอย่างแรงครั้งแล้วครั้งเล่า

แจ็คสันเริ่มหอบหายใจกระชั้นชิดเมื่อความต้องการของตัวเองใกล้จะถึงขีดสุด

“ทนอีกหน่อยนะแจ็คสัน” เจบีเอ่ยขึ้นก่อนจะช้อนตัวแจ็คสันและยองแจด้วยแขนสองข้างก่อนจะสยายปีกที่กลางหลังและพาร่างทั้งสามขึ้นไปบนอากาศพร้อมกับแรงกระแทกครั้งสุดท้ายของเจบีและยองแจ

สายธารสีขาวอุ่นร้อนถูกฉีดเข้าไปในร่างของแจ็คสันที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศและในขณะเดียวกันแจ็คสันก็ปล่อยหยาดหยดของความต้องการจนหมดสิ้นก่อนจะสลบลงไปในที่สุด

-------- Vampire night --------

แซนต้าตัวร้ายกะนายเรนเดียร์

ไม่รอฟังคำตอบก็จับเอาเจ้ากวางตัวน้อยพลิกลงไปที่ฟูกด้านหลัง

ผมค่อยๆ จัดการกับคนตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อน คืนคริสมาตยังอีกนาน

ก่อนจะค่อยๆ บรรจงจูบลงไปบนริมฝีปากบางอีกครั้ง มือทั้งสองข้างก็ค่อยๆ ละไล้ไปตามผิวเนียน ก่ินจะสอดเข้าไปใต่เสื้อเชิ้ตที่เจ้าตัวสวมใส่ก่อนที่จะไปหยุดอยู่กับตุ่มไตทั้งสองข้าง

"อื้อออ ฮยองง.. อะ อย่าา" ร่างบางเอ่ยปากห้ามแต่การกระทำของร่างบางช่างสวนทางกับคำพูดเมื่อเจ้าตัวแอ่นหน้าอกขึ่นตามฝ่ามือ ไหนจะหยดน้ำตาที่กำลังคลออยู่ ไม่นับผิวขาวของคนตรงหน้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อตามอารมณ์ที่ผมปลุกขึ้นมา

"เรนเดียร์น้อยเรามาเล่นกันดีกว่า" คนใต้ร่างปรือหน้าขึ้นมามองผมอย่างไม่เข้าใจ

"ก็ยองแจเป็นเรนเดียร์แล้วให้ฮยองเป็นแซนต้าไง ตกลงไหม"
ผมพูดก่อนจะกรุงะตุ้นหาคำตอบอีกคนโดยการใช้มือข้างหนึ่งจับไปที่ส่วนอ่อนไหวของคนตรงหน้า

"โอ๊ะ ตะ ตกลงก็ได้ หยุดนะฮยอง"

"ไม่ครับเรนเดียร์น้อยต้องเรียกว่าแซนต้ารู้ไหม"

"ซะ ซานต้า อืมมม" ผมให้รางวัลกวางน้อยของผมโดยการล้วงมือเข้าไปใต้กางเกงของอีกคนก่อนจะใช้อีกมือนึงปลดตะขอและรูดรั้งออกไปทั้งชั้นนอกและชั้นใน

"อ่ะ กวางน้อยเป็นกวางต้องเดินสี่ขารู้ไหม" พูดจบผมก็พลิกเอาร่างของคนตรงหน้าให้อยู่ในท่าคุกเข่าก่อนที่ตัวเองจะตามซ้อนไปด้านหลัง

"แซนต้า แซนต้าต้อง อืม ต้องขี่กะ กวาง อย่างงี้นะหรอ" กวางน้อยเอ่ยเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับหันหน้ามามองผมทางด้านหลัง

ผมว่าผมจะไม่ทนก็เพราะใบหน้าแดงก่ำกับน้ำเสียงยั่วยวนของคนตรงหน้านี่แหละ

ผมเอื้อมมือไปหยิบขวดโลชั่นที่หัวเตียงก่อนจะบีบโลชั่นลงไปที่ช่องทางสีหวานแสนยั่วยวนตรงหน้าก่อนจะส่งปลายนิ้วไล้วนอยู่ด้านนอก

"อะ ฮยองเจ็บ"

เพี๊ยะ!! ผมทำโทษเจ้ากวางน้อยที่บังอาจเรียกผมผิด ผมกำลังจะมอบของขวัญให้เจ้ากวางน้อยเลยนะ

"ไม่ใช่ฮยองต้องเรียกแซนต้ารู้ไหม แซนต้ากำลังจะเอาของขวัญให้กวางน้อยของแซนต้านะ" ผมพูดก่อนจะเเทรกนิ้วยาวจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสามก่อนจะแทนที่นิ้วเรียวด้วยสิ่งนั้นของผม

"เจ็บ อ๊ะ ไม่เอา เอาออกไป" ร่างบางส่งเสียงร้องเมื่อสิ่งที่แทนที่นิ้วเรียวมีขนาดใหญ่กว่าหลายเท่า

"ชู่ววว ไม่ร้องนะ เดี๋ยวแซนต้าจะขี่กวางไปให้ของขวัญละ" ผมเอ่ยปลอบก่อนจะเอื้อมมือไปรั้งรูดส่วนอ่อนไหวของเจ้ากวางน้อยตรงหน้า

เมื่อเห็นว่าอีกคนคลายอาการเกร็งลงแล้วผมจึงค่อยๆ ขยับสะโพกเข้าออดเป็นจังหวะเนิบนาบก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

"อะ อ๊ะ จะออกแล้ว" ยองแจเอ่ยเสียงกระเส่าก่อนจะกระตุกเกร็ง ผมจึงรีบขยับตัวเข้าออกอยู่อีกสองสามทีก่อนจะปลดปล่อยเอาของขวัญวันคริสมาตสุดพิเศษเข้าไปในตัวเจ้ากวางน้อยของผม

"เป็นยังงัยบ้างเจ้ากวางน้อย ของขวัญของแซนต้าพิเศษพอไหม"

เอ่ยถามก่อนจะได้รับคำตอบที่น่ารักจากอีกฝ่าย

"แซนต้าคือของขวัญที่ดีที่สุดของผมเลยครับ"

"กวางน้อยก็คือของขวัญสุดพิเศษของแซนต้าเหมือนกันนะ"
 พูดจบก็จับเอาคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด ศีรษะกลมดิ๊กซุกจมเข้าไปในอกของผมอย่างหาไออุ่น


.....หน้าหนาวกับคริสมาตมันดีอย่างนี้นี่เอง.....


กลับไปเม้นให้เค้ากะน้องได้นะคะ >>
After cut scene จิ้ม 
Before cut scene จิ้ม

You're my toy. [BoubleB Version]

"อือออ" เสียงของร่งเล็กบนเตียงหลังกว้างดังขึ้นเมื่อรู้สึกตัวก่อนจะลืมตาขึ้น แล้วพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนซักแห่ง

"นี่เราอยู่ที่ไหนวะเนี่ย" เจ้าคนตัวเล็กยังคงหันซ้ายหันขวาก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในห้องแห่งหนึ่งที่ทั้งเหม็นอับและแทบจะไม่มีแสงสว่างส่องเข้ามาเลย

กึก กึก กึก

เสียงดังจากทางประตูด้านหน้าดังขึ้นก่อนจะเรียกร้องความสนใจของคนตรงหน้า

เมื่อประตูเปิดออกก็พับกับเจ้าของใบหน้ายิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

คิมจีวอนค่อยๆ สาวเท้าเข้ามาก่อนจะหยุดอยู่ข้างหน้าคนตัวเล็ก

"ว่ายังไงฟื้นแล้วหรอคิมฮันบิน ได้เวลาสนุกของเราละสิ"

"แกอีกแล้วหรอไอ้เตี้ย แกจะจับฉันมาทำไม"
คิมฮันบินทำท่าจะดิ้นหนีแต่ก็ติดที่ว่าทั้งมือและเท้าของเขายังถูกมัดไว้ทั้งหมด

จีวอนไม่ตอบคำถามของคนตรงหน้าก่อนจะใช้มืองแกร่งหยิบเอาขวดยาขนาดเล็กขึ้นมาก่อนจะกรอกเอาน้ำสีใสในขวดใส่เข้าปากคนตรงหน้า

"ไอ้จีวอนแกเอาอะไรให้ฉันกิน" คิมฮันบินโวยวายทันทีหลังจากที่มือแกร่งปล่อยออกจากปากบางของตนเอง

"ไม่มีอะไรมากหรอกฮันบินก็แค่ยาปลุกเซกส์เท่านั้นแหละ พอดีฉันมีธุระนิดหน่อยแล้วเดี๋ยวฉันมาเล่นด้วยนะ" คิมจีวอนว่าอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินจากไปทางเดิมที่เขาเข้ามา

"อ้อ ฮันบิน เอานี่ไว้เล่นระหว่างที่รอฉันแล้วกันนะ" ชายหนุ่มว่าก่อนจะโยนเอากระเป๋าเป้ใบเล็กที่สะพายไหล่ไว้ให้กับอีกคน ก่อนจะหันหลังจากไปอีกครั้ง

.
.
.
.
.
.


"อืมมม" ร่างของคิมฮันบินเริ่มสั่นด้วยความเสียวกระสันจากฤทธิ์ของยากระตุ้น

สองขาที่ถูกมัดไว้เริ่มวาดป่ายสะเปะสะปะเพื่อบรรเทาอาการของฤทธิ์ยาที่ตนได้รับ

"อืมมมม อ่าาาาา" ร่างเล็กเริ่มบิดเร่าหนักขึ่นเมื่อเวลาผ่านไปซักพักก่อนที่ขาเรียวจะเกี่ยวไปโดนกับกระเป๋าที่อีกคนโยนทิ้งไว้ก่อนออกไป

คิมฮันบินรีบคลานเข้าไปใกล้เมื่อพบว่ามีมีดพกด้านเล็กโผล่พ้นออกมาจากกระเป๋าใบนั่นด้วย

ร่างสั่นเทารีบรุดเข้าไปก่อนจะพยายามใช้สองแขนและสองขาของตัวเองค่อยๆ ใช้มีดเล่มเล็กตัดเชือกออก

เมื่อพันธนาการทั้งมือและขาหลุดพ้นจากพันธนาการก็กินเวลามานานพอสมควรยาก็เริ่มออกฤทธิ์เต็มที่ สติอันน้อยนิดของร่างบางเริ่มไม่รู้ถึงผิดชอบ มือเล็กจัดการเทกระเป๋าใบนั้นออกก่อนข้าวของภายในจะหล่นลงมาเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด

ของด้านในที่หล่นลงมาทำให้อารมณ์ที่ลุกโชนดั่งไฟของคิมฮันบินเหมือนกับมีเชื้อเพลิงมาโหมให้เพลิงนั้นรุนแรงไปอีก

ภายในกระเป๋าใบนั้นเต็มไปด้วยไวเบรเตอร์ทั้งขนาดเล็กใหญ่ สั้นยาว ต่างกันไป มือเรียวเอื้อมไปหยิบไวเบรเตอร์อันพอประมาณขึ้นมาไว้ในมือก่อนที่สติอันน้อยนิดจะถูกฤทธิ์ของยากระตุ้นพัดผ่านไปหมดทำให้มือเรียวค่อยๆ ปลดกระดุมก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระชากทั้งกางเกงตัวนอกและตัวในออกด้วยอารมณ์ที่ลุกโชน ก่อนจะค่อยๆดันไวเบรเตอร์เข้าไปในช่องทางคับแคบอย่างไม่ประสา

"อื้อๆ ทำไม อ๊ะ อ๊าาาา มัน เจ็บ ทำไม อ่ะ อ่ะะ อืมม มันไม่เข้าไป อ่ะ" ร่างบางสบถอย่างหัวเสียเมื่อไวเบรเตอร์ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของตนเองได้ ส่วนอีกมือก็ชักรูดส่วนหน้าของตัวเองอย่างร้อนรนเพราะฤทธิ์ของยา

กึก เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งเมื่อมีบุคคลอีกคนเดินเข้าด้วยรอยยิ้มกริ่ม

"อะไรกันของเล่นของฉันทำไมใจร้อนอย่างงี้" ร่างหนาของจีวอนว่าก่อนจะค่อยๆเดินมาพร้อมกับปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองออกไปด้วย

"ใคร อ่ะอ่ะะ ใช้ให้นายเข้ามาจี อืมม จีวอน" คนตัวเล็กพูดไปครางไปเมื่ออยู่ๆ เจ้าไวเบรเตอร์ที่ค้างอยู่ที่ช่องทางด้านหลังเริ่มสั่นรัว

"พููดไม่เพราะเลยนะ เอาใหม่สิว่าฉันเข้ามาได้ไหม" จีวอนว่าก่อนจะเเกว่งรีโมตควบคุมไวบราเตอร์ในมือไปมา

"ออกไป ไอ้บ้า อ่ะๆๆ"

"อะไรนะได้ยินไม่ถนัดเลยฮันยิน"

ว่าพลางเร่งระดับความเร็วของการสั่นไวเบรเตอร์ก่อนจะเดินไปชิดตัวคนตัวเล็กและฉวยโอกาสที่คนตัวเล็กเผลอดันไวเบรเตอร์เจ้าปัญหาเข้าไปจนสุดความยาว"


วี้ วี้ วี้ เสียงการทำงานของไวเบรเตอร์ดังต่อเนื่องพร้อมกับความจุกของคนตัวเล็กที่โดนกระแทกด้วยสิ่งนั้นจนสุด

"อ่ะ จีวอนมันจุกนะ ไม่เล่นเเล้ว"

"ถ้าไม่เล่นก็พูดกันดีๆ ก่อนสิที่รัก"

น้ำเสียงของทัั้งคู่เปลี่ยนไปเมื่อจีวอนจูบเบาๆที่หลังคอก่อนจะค่อยๆ ละเลียดความหวานจากคนตรงหน้าละไล้ริมฝีปากไปตามลาดไหล่ผ่านเนื้อผ้า

"ไม่ ไม่พูด ปล่อยเดี๋ยวนี้จะไปไหนก็ไป" คนตัวเล็กแว๊ดเสียงอีกครั้งเมื่ออีกคนดึงไวเบรเตอร์ออกมาจนเกือบจะหลุดและกระแทกเข้าไปอีกครั้งอย่างแรง

"อย่างอนผมเลยนะ ผมก็บอกแล้วว่าผมจะพามาเที่ยว ผมก็พามาแล้วไง"

จีวอนว่าก่อนจะดึงเอาเสื้อตัวบางที่ร่างบางสวมอยู่ออกก่อนจะจัดการครอบครองติ่งไตที่กำลังชูชันล่อตาเสือโหยอย่างจีวอน

"แล้วใครใช้ให้พามาทิ้งไว้มัดแขนมัดขาแล้วกรอกยาปลุกเซ็กกันบ้างหล่ะ อ่ะ อืมมมมมมม"
คิมฮันบินฟาดลงบนหลังกว้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นครางกระเส่าด้วยทั้งที่ถูกครอบครองด้วยคนตรงหน้าและฤทธิ์ของยากระตุ้น

"ก็ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศไง อะไรๆ จะได้ไม่น่าเบื่อ"

"อ่ะ อื้อออออ แน่น จีวอน อ๊าาาาาาาาา"

ฮันบินครางลั่นเมื่อจีวอนกระแทกเอากลางกายใหญ่โตของตนดันเข้ามาพร้อมกับไวเบรเตอร์ที่กำลังสั่นระรัวในช่องทางด้านหลังของตน

"แล้วคุณไม่สนุกหรือไงหล่ะของเล่นของผม"

"ไม่สนุก อื้อ ไม่ อ๊าาาา ไม่สนุกเลย อืมมมมมม"

"ผมว่าคุณอย่าพูดอะไรที่ตรงข้ามกับร่างกายคุณเลยที่รัก"

จีวอนนพูดพลางสอดใส่เน้นหนักพร้อมทั้งขยับไวเบรเตอร์เข้าออกร่างบางอย่างสนุกสนาน

"ผมรู้ว่าคุณก็มีความสุขกับมันเหมือนกันใช่ไหมฮันบินของเล่นของผม"


you're my toy.....






#จบเถอะ -/\- 

You're my toy. [JackJae Version]

"อือออ" เสียงของร่างเล็กบนเตียงหลังกว้างดังขึ้นเมื่อรู้สึกตัวก่อนจะลืมตาขึ้น แล้วพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนซักแห่ง

"นี่เราอยู่ที่ไหนวะเนี่ย" เจ้าคนตัวเล็กยังคงหันซ้ายหันขวาก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในห้องแห่งหนึ่งที่ทั้งเหม็นอับและแทบจะไม่มีแสงสว่างส่องเข้ามาเลย

กึก กึก กึก

เสียงดังจากทางประตูด้านหน้าดังขึ้นก่อนจะเรียกร้องความสนใจของคนตรงหน้า

เมื่อประตูเปิดออกก็พับกับเจ้าของใบหน้ายิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความชั่วร้าย

หวังแจ็คสันค่อยๆ สาวเท้าเข้ามาก่อนจะหยุดอยู่ข้างหน้าคนตัวเล็ก

"ว่ายังไงฟื้นแล้วหรอชเวยองแจ ได้เวลาสนุกของเราละสิ"

"แกอีกแล้วหรอไอ้เตี้ย แกจะจับฉันมาทำไม"
ชเวยองแจทำท่าจะดิ้นหนีแต่ก็ติดที่ว่าทั้งมือและเท้าของเขายังถูกมัดไว้ทั้งหมด

แจ็คสันไม่ตอบคำถามของคนตรงหน้าก่อนจะใช้มืองแกร่งหยิบเอาขวดยาขนาดเล็กขึ้นมาก่อนจะกรอกเอาน้ำสีใสในขวดใส่เข้าปากคนตรงหน้า

"ไอ้หวังแกเอาอะไรให้ฉันกิน" ชเวยองแจโวยวายทันทีหลังจากมี่มือแกร่งปล่อยออกจากปากบางของตนเอง

"ไม่มีอะไรมากหรอกชเวยองแจก็แค่ยาปลุกเซกส์เท่านั้นแหละ พอดีฉันมีธุระนิดหน่อยแล้วเดี๋ยวฉันมาเล่นด้วยนะ" หวังแจ็คสันว่าอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินจากไปทางเดิมที่เขาเข้ามา

"อ้อ ชเวยองแจ เอานี่ไว้เล่นระหว่างที่รอฉันแล้วกันนะ" ชายหนุ่มว่าก่อนจะโยนเอากระเป๋าเป้ใบเล็กที่สะพายไหล่ไว้ให้กับชเวยองแจ ก่อนจะหันหลังจากไปอีกครั้ง

.
.
.
.
.
.


"อืมมม" ร่างของชเวยองแจเริ่มสั่นด้วยความเสียวกระสันจากฤทธิ์ของยากระตุ้น

สองขาที่ถูกมัดไว้เริ่มวาดป่ายสะเปะสะปะเพื่อบรรเทาอาการของฤทธิ์ยาที่ตนได้รับ

"อืมมมม อ่าาาาา" ร่างเล็กเริ่มบิดเร่าหนักขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปซักพักก่อนที่ขาเรียวจะเกี่ยวไปโดนกับกระเป๋าที่อีกคนโยนทิ้งไว้ก่อนออกไป

ชเวยองแจรีบคลานเข้าไปใกล้เมื่อพบว่ามีมีดพกด้านเล็กโผล่พ้นออกมาจากกระเป๋าใบนั้นด้วย

ร่างสั่นเทารีบรุดเข้าไปก่อนจะพยายามใช้สองแขนและสองขาของตัวเองค่อยๆ ใช้มีดเล่มเล็กตัดเชือกออก

เมื่อพันธนาการทั้งมือและขาหลุดพ้นจากพันธนาการก็กินเวลามานานพอสมควรยาก็เริ่มออกฤทธิ์เต็มที่ สติอันน้อยนิดของร่างบางเริ่มไม่รู้ถึงผิดชอบ มือเล็กจัดการเทกระเป๋าใบนั้นออกก่อนข้าวของภายในจะหล่นลงมาเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด

ของด้านในที่หล่นลงมาทำให้อารมณ์ที่ลุกโชนดั่งไฟของชเวยองแจเหมือนกับมีเชื้อเพลิงมาโหมให้เพลิงนั้นรุนแรงไปอีก

ภายในกระเป๋าใบนั้นเต็มไปด้วยไวเบรเตอร์ทั้งขนาดเล็กใหญ่ สั้นยาว ต่างกันไป มือเรียวเอื้อมไปหยิบไวเบรเตอร์อันพอประมาณขึ้นมาไว้ในมือก่อนที่สติอันน้อยนิดจะถูกฤทธิ์ของยากระตุ้นพัดผ่านไปหมดทำให้มือเรียวค่อยๆ ปลดกระดุมก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระชากทั้งกางเกงตัวนอกและตัวในออกด้วยอารมณ์ที่ลุกโชน ก่อนจะค่อยๆดันไวเบรเตอร์เข้าไปในช่องทางคับแคบอย่างไม่ประสา

"อื้อๆ ทำไม อ๊ะ อ๊าาาา มัน เจ็บ ทำไม อ่ะ อ่ะะ อืมม มันๆม่เข้าไป อ่ะ" ร่างบางสบถอย่างหัวเสียเมื่อไวเบรเตอร์ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของตนเองได้ ส่วนอีกมือก็ชักรูดส่วนหน้าของตัวเองอย่างร้อนรนเพราะฤทธิ์ของยา

กึก เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งเมื่อมีบุคคลอีกคนเดินเข้าด้สยรอยยิ้มกริ่ม

"อะไรกันของเล่นของฉันทำไมใจร้อนอย่างงี้" ร่างหนาของหวังแจ็คสันว่าก่อนจะค่อยๆเดินมาพร้อมกับปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองออกไปด้วย

"ใคร อ่ะอ่ะะ ใช้ให้นายเข้ามาแจ็ค อืมม แจ็คสัน" นตัวเล็กพูดไปครางไปเมื่ออยู่ๆ เจ้าไวเบรเตอร์ที่ค้างอยู่ที่ช่องทางด้านหลังเริ่มสั่นรัว

"พููดไม่เพราะเลยนะ เอาใหม่สิว่าฉันเข้ามาได้ไหม" แจ็คสันว่าก่อนจะเเกว่งรีโมตควบคุมไวบราเตอร์ในมือไปมา

"ออกไป ไอ้บ้า อ่ะๆๆ"

"อะไรนะได้ยินไม่ถนัดเลยชเวยองแจ"

ว่าพลางเร่งระดับความเร็วของการสั่นไวเบรเตอร์ก่อนจะเดินไปชิดตัวคนตัวเล็กและฉวยโอกาสที่คนตัวเล็กเผลอดันไวเบรเตอร์เจ้าปัญหาเข้าไปจนสุดความยาว"


วี้ วี้ วี้ เสียงการทำงานของไวเบรเตอร์ดังต่อเนื่องพร้อมกับความจุกของคนตัวเล็กที่โดนกระแทกด้วยสิ่งนั้นจนสุด

"อ่ะ แจ็คสันมันจุกนะ ไม่เล่นเเล้ว"

"ถ้าไม่เล่นก็พูดกันดีๆ ก่อนสิที่รัก"

น้ำเสียงของทัั้งคู่เปลี่ยนไปเมื่อแจ็คสันจูบเบาๆที่หลังคอก่อนจะค่อยๆ ละเลียดความหวานจากคนตรงหน้าละไล้ริมฝีปากไปตามลาดไหล่ผ่านเนื้อผ้า

"ไม่ ไม่พูด ปล่อยเดี๋ยวนี้จะไปไหนก็ไป" คนตัวเล็กแว๊ดเสียงอีกครั้งเมื่ออีกคนดึงไวเบรเตอร์ออกมาจนเกือบจะหลุดและกระแทกเข้าไปอีกครั้งอย่างแรง

"อย่างอนผมเลยนะ ผมก็บอกแล้วว่าผมจะพามาเที่ยว ผมก็พามาแล้วไง"

แจ็คสันว่าก่อนจะดึงเอาเสื้อตัวบางที่ร่างบางสวมอยู่ออกก่อนจะจัดการครอบครองติ่งไตที่กำลังชูชันล่อตาเสือโหยอย่างเเจ็คสัน

"แล้วใครใช้ให้พามาทิ้งไว้มัดแขนมัดขาแล้วกรอกยาปลุกเซ็กกันบ้างหล่ะ อ่ะ อืมมมมมมม"
ชเวยองแจฟาดลงบนหลังกว้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นครางกระเส่าด้วยทั้งที่ถูกครอบครองด้วยคนตรงหน้าและฤทธิ์ของยากระตุ้น

"ก็ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศไง อะไรๆ จะได้ไม่น่าเบื่อ"

"อ่ะ อื้อออออ แน่น แจ็คสัน อ๊าาาาาาาาา"

ชเวยองแจครางลั่นเมื่อแจ็คสันกระแทกเอากลางกายใหญ่โตของตนดันเข้ามาพร้อมกับไวเบรเตอร์ที่กำลังสั่นระรัวในช่องทางด้านหลังของตน

"แล้วคุณไม่สนุกหรือไงหล่ะของเล่นของผม"

"ไม่สนุก อื้อ ไม่ อ๊าาาา ไม่สนุกเลย อืมมมมมม"

"ผมว่าคุณอย่าพูดอะไรที่ตรงข้ามกับร่างกายคุณเลยที่รัก"

แจ็คสันพูดพลางสอดใส่เน้นหนักพร้อมทั้งขยับไวเบรเตอร์เข้าออกร่างบางอย่างสนุกสนาน

"ผมรู้ว่าคุณก็มีความสุขกับมันเหมือนกันใช่ไหมชเวยองแจของเล่นของผม"


you're my toy.....






#จบเถอะ -/\-